8 listopada 2025 roku Koło Łowieckie „Hubert” w Tymbarku świętowało swój coroczny Hubertus – dzień poświęcony patronowi myśliwych, św. Hubertowi, a zarazem jednej z najpiękniejszych tradycji polskiej kultury łowieckiej. To wyjątkowe wydarzenie, głęboko zakorzenione w historii i obyczajach myśliwych, jak zawsze stało się okazją do wspólnego przeżywania wartości, które łączą naszą społeczność: szacunku do przyrody, etyki łowieckiej i koleżeństwa.
Uroczystości rozpoczęła msza święta odprawiona w „Hubertówce” – naszym domku myśliwskim myśliwskiej. Ceremonii przewodniczył kol. ks. Jan Gniewek, który w homilii po raz kolejny przypomniał, że łowiectwo nie jest tylko pasją czy sposobem spędzania czasu, ale przede wszystkim odpowiedzialnością, wymagającą poszanowania natury i zachowania równowagi między człowiekiem a środowiskiem. Modlitwa objęła myśliwych, ich rodziny oraz przybyłych gości, w tym przedstawicieli zaprzyjaźnionych kół i lokalnych instytucji. Podczas nabożeństwa szczególnej wymowy nabrała obecność sztandaru Koła, zaprojektowanego przez śp. kol. Kazimierza Plutę. Ten wyjątkowy symbol nie tylko podkreśla doniosłość uroczystości, ale również przypomina o historii i tożsamości naszego Koła.
Po duchowej części obchodów uczestnicy zasiedli do wspólnego śniadania, którego atmosfera – przepełniona rozmowami i uśmiechem – budowała poczucie wspólnoty. Spotkanie przy stole, podobnie jak późniejsze polowanie i biesiada, było okazją do wymiany doświadczeń, wspomnień o minionych sezonach i rozmów o tym, co przyniesie kolejny rok w łowisku.
Po posiłku, na stokach góry Łopień rozpoczęła się odprawa przed polowaniem. Łowczy naszego Koła – kol. Paweł Gąsior, wraz z prezesem Koła – kol. Robertem Chalcarzem, omówili zasady bezpieczeństwa oraz planowany przebieg polowania. Zbiórkę uświetniała oprawa muzyczna na sygnałówce myśliwskiej w wykonaniu kol. Jakuba Jurowicza. Odegrano m.in. sygnały „Powitanie”, „Darz Bór” i „Apel na łowy” – dźwięki, które od dekad dodają polowaniom zbiorowym podniosłego charakteru i przypominają o wciąż żywej kulturze łowieckiej.
Rozchodzących się na stanowiska myśliwych las przywitał myśliwych majestatyczną ciszą. W gęstwinie rozpoczęła się praca naganki, a już po chwili, głos psów myśliwskich (zwany w gwarze łowieckiej „graniem”), niósł się echem po leśnych ostępach. Te charakterystyczne dźwięki, zmienne w tonie i rytmie, dla myśliwych są niczym język natury – przekazują informacje o ruchu zwierzyny, a jednocześnie budzą emocje, przyspieszają bicie serca i wprowadzają w stan pełnego skupienia. Oczekiwanie na stanowisku, kiedy las zdaje się wstrzymywać oddech, to czas szczególny i stanowiący kwintesencję łowieckich przeżyć.
Po zakończonym polowaniu myśliwi zgromadzili się na uroczystym pokocie. Jest to jedna z najważniejszych łowieckich ceremonii – symboliczny hołd oddawany zwierzynie, która została pozyskana. Na miejscu pokotu ułożono dwa jelenie, zgodnie ze sztuką i tradycją, na prawym boku, z głowami zwróconymi w kierunku stojących na zbiórce myśliwych. Cisza, którą przerywał jedynie sygnał myśliwski „Jeleń na rozkładzie”, stała się wyrazem szacunku dla natury i darów, które oferuje. Pokot przypomina, że łowiectwo jest czymś więcej niż pozyskaniem zwierzyny – to odpowiedzialność, pokora i wdzięczność wobec przyrody. Dla młodych myśliwych, uczestniczących w tej ceremonii, jest to ważna lekcja etyki i tradycji, którą Koło „Hubert” z dumą pielęgnuje i przekazuje kolejnym pokoleniom.
Dzień zakończył się wspólną biesiadą w „Hubertówce”. W ciepłej atmosferze ognia i rozmów, przy dźwiękach myśliwskich pieśni, uczestnicy spędzili wieczór, celebrując nie tylko tradycję, ale przede wszystkim więzi, które tworzy wspólne łowiectwo. Były to chwile radości, wymiany wspomnień i planów na nadchodzące polowania. Hubertus ponownie ukazał piękno Beskidu Wyspowego i przypomniał o duchowej więzi, jaka łączy myśliwych z naturą i ze sobą nawzajem.
Składamy podziękowania wszystkim, którzy zaangażowali się w przygotowanie tego wyjątkowego wydarzenia, i z nadzieją czekamy na kolejne wspólne spotkania w przyszłym roku. Darz Bór!
